Mam nadzieję, że rozumiecie, dlaczego tak zaskoczyła nas śnieżyca w Antibes i w Sophii Antipolis. Jeśli w którejś części mojego departamentu ma prawo padać śnieg, to tylko w Alpach. Alpach nadmorskich.



Departamenty Francji noszą prozaiczne nazwy. Jeśli jeden z nich nazywa się Aube (świt) to nie dlatego, że pięknie wygląda o świcie, ale dlatego, że przepływa przez niego rzeka Aube. Nazwa Lot et Garonne nie tylko melodyjnie brzmi, ale też oznacza, że przez dany departament przepływają rzeki Lot et Garonne. Hautes Alpes to nic innego jak departament, w którym znajdują się wysokie alpy. Jeśli więc nasz departament nazywa się Alpes Maritimes, to nie jest to żaden chwyt marketingowy tylko prozaiczne odzwierciedlenie rzeczywistości - naprawdę mieszkamy i nad brzegiem ciepłego Morza Śródziemnego, i pod Alpami. Stąd - Alpy Nadmorskie.



Od listopada czekamy, aż w naszych Alpach spadnie śnieg. Kiedy tylko się pojawi (tej zimy czekaliśmy aż do lutego), odkurzamy narty, zwalniamy się z pracy i pędzimy do stacji narciarskiej Isola 2000. Razem z nami pedzą tam narciarze z całej Europy - w Isoli więcej słychać Anglików, Włochów i Niemców niż Francuzów. Francuzów łatwo za to rozpoznać w tej wielokulturowej zamieci, ponieważ zamiast trzymać się szlaku, zjeżdżają zawsze hors piste (poza szlakiem), czyli tam, gdzie można zapaść się w śnieg, wpaść pod lawinę, rozbić się o sosnę lub zderzyć z jeleniem. Wynika to pewnie z ich rewolucyjnej natury. Jeżdżący hors piste Francuzi, zawsze mają kaski - po pierwsze dlatego, że poza szlakiem jest naprawdę niebezpiecznie, po drugie dlatego, ze do kasku można przyczepić kamerę, która filmuje dokonania narciarza poza szlakiem. Taki film umieszcza sie później na facebooku.



Tymczasem, w Isoli naprawdę nie trzeba zjeżdżać hors piste w poszukiwaniu silnych emocji. Spójrzcie tylko na te zdjęcia. Zrobione na szlaku.